foto: Jean Pierre Jans
Menselijk gedrag is moeilijk te veranderen
Zelfs wanneer je een van je grootste opdrachtgevers verliest en dus een significant deel van je inkomen mist is zelfs dàt geen garantie voor gedragsaanpassing.
Bovenstaande foto komt uit de laatste HP/de Tijd en is van Jean Pierre Jans. Deze foto artiest heeft onlangs faam verworven doordat zijn fanatieke Photoshop kunsten aan het licht kwamen. Mijn fotografische kennis en mijn mensenkennis vertellen mij dat er iets niet klopt aan bovenstaande foto. Als iets onnatuurlijk of onaangenaam voelt dan kan het gewoon niet goed zijn. Het bekijken van de foto geeft een even ongemakkelijk en onaangenaam gevoel als het kopen van een product waarvan men achteraf ontdekt dat het in China gemaatk is; het kan niet meer dan een replica zijn.
Ik zal het even uitleggen. Twee wilde kansjongeren, die hun overvloed aan testosteron nergens anders kwijt kunnen proberen elkaar bewusteloos te slaan. Een Oma zit op een bankje aan de rand van het matje waar de analfabeten elkaar op gewelddadige wijze in elkaar stompe . Op de foto blijft Oma zonder enige verbazing of alertheid naar het plafond staren. Het scheelt niet veel of één van de jongens zou met zijn bezweette lijf op Oma belanden óf Oma is door de fotograaf met enig temporele vertraging in het verhaal, als een soort bonus voor de redactie (die nu een foto plaatje krijgt dat beter is dan de werkelijkheid) geplaatst.
Je bent fotograaf en je wil wat. Wat je wil hebben is een mooi en spraakmakend plaatje maken, de nieuwe fotojournalistiek. Impact gaat voor alles want je plaatje moet verkopen, boeiuh dat je artistiek bent opgeleid, er moeten zakken gevuld worden.
Dat ik nou een beetje achterdochtig ben en denk dat Oma van elders in het plaatje geemigreerd is kan een foutje zijn. Echter…ik denk dit niet zomaar. Wandelend langs het Nederlands fotografisch landschap van de heer Jans loopt men ineens in een soort sprookjesbos. De bomen komen bijna allemaal uit een ander bos en de blaadjes ogen zo fel dat ze bijna gif groen lijken.
Ontslagen bij onder andere Hollandse Hoogte gaat de voormalige fotojournalist de geschiedenis in als een fraudeur. Nu ik deze week zijn zwaar bewerkte foto’s met afschuw moet aanzien in HP/de Tijd zie ik dat hij niet heeft geleerd van zijn fouten. Het is net een mens, alleen dan net iets minder dan andere mensen want zelfs kleuters leren fietsen na een enkele klap op op de stoep.
Een kritische blik is niet verkeerd maar je conclusie vind ik in dit geval wel kort door de bocht. Er kunnen natuurlijk allerlei redenen zijn waarom deze dame op het moment dat er afgedrukt werd niet schrikt. Dat zullen we als kijker wellicht niet te weten komen (tenzij er in het artikel iets over geschreven werd).
Is zij een buurtbewoner die op weg naar de supermarkt de boksschool bezoekt om te kijken naar een spannende training? Misschien is zij groot liefhebber van bokspartijen? Heeft haar man jaren gebokst?
Aan een foto kunnen we als kijker onze eigen interpretatie geven. Hans Aarsman is bijvoorbeeld zo’n benadigde ‘interpretant’ die zijn visie wekelijks deelt in de Volkskrant. Misschien interessant om eens te lezen!
Dank je voor je reactie. Ik ben het er mee eens dat er verschillende interpretaties zijn voor deze foto echter zegt mijn gevoel in combinatie met de reeds bekende geschiedenis van JP dat er iets niet klopt aan de foto.
Het vertrouwen tussen de boodschapper en de ontvanger is in ieder geval geschaad. Bovendien heeft de foto een beetje een “to good to be true” gehalte – wat een perfect plaatje, oud dametje op de bank, twee vechtende kerels, mooi licht – and meestal als het te mooi is om waar te zijn is het ook zo.
Er zijn dus kennelijke van die rancuneuze figuren, die maar geen genoeg krijgen van hun Middeleeuwse praktijken…
Beste heren
Ik kan u bij deze gerust stellen.
De dame op de foto is heel toevallig de eigenares van de kick boksschool en ja ik heb haar, omdat ze wel degelijk in het verhaal genoemd wordt, gevraagd even te gaan zitten tijdens een bokstraining. Zij kijkt kan ik u verzekeren naar een ander boksstel rechts van mij (de fotograaf)
Met vriendelijke groet,
JP Jans
p.s. in het vervolg wel het verhaal bij de plaatjes lezen alvorens commentaar te leveren.
Wat een gel#l, deze man is een artiest en ik mis zijn foto’s in de VK.
ja ja, het ligt weer aan iemand anders.
wat een pleuris bak is het ook, nu shopt hij niet achteraf maar gewoon tijdens het fotograferen.
dat heet in scene zetten en is net als photoshoppen met hertjes niet wenselijk in de journalistieke fotografie.
Maar ja dat zal hij ook wel weer niet snappen, dat liegbeest