War can be fatal, but don’t tell the People

Joshua Bernard was already a veteran of Iraq yet his luck ran out in Afghanistan on August 14th of this year. The photo of the dying Marine taken by AP’s Julia Jacobson has caused the necessary controversy. Defence secretary Gates has strongly objected to the publishing of the photo however it did finally manage to see the light of day.
Although many stand screaming in favour of our fragile first amendment others take a more conservative stand. It looks like the debate on the publishing of dead soldiers is turning in favour of the former as barely any dead soldiers have made a media appearence under the reign of our last cowboy president.
Every fighting soldier deserves due respect but in order to prevent future casualties people need to be informed. The image presented to the public has offen been one of a “clean” war. This is both hypocritical and patronizing.

Defence of the Realm has a different yet very inforamtive view on the issue.

Slaap Lekker, Volkskrant

Geen haast voor de Volkskrant, het is maar nieuws

Afgelopen zondag overleed fotografe Helen Levitt in haar appartement in New York. Na een lang leven (95) de straten van New York gefotografeerd te hebben bleef zij relatief onbekend zonder onbemind of niet gewaardeerd te zijn.

Het nieuws van haar overlijden bereikte mij via Twitter, een van mijn favoriete, levende nieuwsbronnen. Snel daarna was het ook te lezen op Photography Weblog en andere sites. Nieuws moet tenslotte nieuw zijn.

Voor de Volkskrant echter gelden ander wetten. Tot mijn grote verbazing zag in mijn ooghoek de Volkskrant liggen ik de Kiosk vanochtend, 1 April, met het nieuws van Helen Levitt op de VOORPAGINA met foto. Omdat ik had verwacht dat alle kranten een foto op de voorpagina zouden publiceren van de VIER MILJOEN euro kostende Afghanistan Conferentie was ik nog eens extra flabbergasted. Wat een nutteloze “originaliteit” van de Volkskrant.

Hoe kan het dat de Volkskrant DRIE dagen achterloopt met het nieuws én dat zij het grootste nieuws in ons klein landje nagenoeg negeren? Het blijft een raadsel waarom maar het wordt zo langzamerhand wel duidelijk waarom Nederlandse kranten moeite hebben het hoofd boven water te houden.

Vuile, Vuile Prutser

foto: Jean Pierre Jans

Menselijk gedrag is moeilijk te veranderen

Zelfs wanneer je een van je grootste opdrachtgevers verliest en dus een significant deel van je inkomen mist is zelfs dàt geen garantie voor gedragsaanpassing.

Bovenstaande foto komt uit de laatste HP/de Tijd en is van Jean Pierre Jans. Deze foto artiest heeft onlangs faam verworven doordat zijn fanatieke Photoshop kunsten aan het licht kwamen. Mijn fotografische kennis en mijn mensenkennis vertellen mij dat er iets niet klopt aan bovenstaande foto. Als iets onnatuurlijk of onaangenaam voelt dan kan het gewoon niet goed zijn. Het bekijken van de foto geeft een even ongemakkelijk en onaangenaam gevoel als het kopen van een product waarvan men achteraf ontdekt dat het in China gemaatk is; het kan niet meer dan een replica zijn.

Ik zal het even uitleggen. Twee wilde kansjongeren, die hun overvloed aan testosteron nergens anders kwijt kunnen proberen elkaar bewusteloos te slaan. Een Oma zit op een bankje aan de rand van het matje waar de analfabeten elkaar op gewelddadige wijze in elkaar stompe . Op de foto blijft Oma zonder enige verbazing of alertheid naar het plafond staren. Het scheelt niet veel of één van de jongens zou met zijn bezweette lijf op Oma belanden óf Oma is door de fotograaf met enig temporele vertraging in het verhaal, als een soort bonus voor de redactie (die nu een foto plaatje krijgt dat beter is dan de werkelijkheid) geplaatst.

Je bent fotograaf en je wil wat. Wat je wil hebben is een mooi en spraakmakend plaatje maken, de nieuwe fotojournalistiek. Impact gaat voor alles want je plaatje moet verkopen, boeiuh dat je artistiek bent opgeleid, er moeten zakken gevuld worden.

Dat ik nou een beetje achterdochtig ben en denk dat Oma van elders in het plaatje geemigreerd is kan een foutje zijn. Echter…ik denk dit niet zomaar. Wandelend langs het Nederlands fotografisch landschap van de heer Jans loopt men ineens in een soort sprookjesbos. De bomen komen bijna allemaal uit een ander bos en de blaadjes ogen zo fel dat ze bijna gif groen lijken.

Ontslagen bij onder andere Hollandse Hoogte gaat de voormalige fotojournalist de geschiedenis in als een fraudeur. Nu ik deze week zijn zwaar bewerkte foto’s met afschuw moet aanzien in HP/de Tijd zie ik dat hij niet heeft geleerd van zijn fouten. Het is net een mens, alleen dan net iets minder dan andere mensen want zelfs kleuters leren fietsen na een enkele klap op op de stoep.